Reizen door Zuid-Oost Azië

In 2013 ben ik vier maanden in Zuid-Oost Azië geweest. Vijf landen heb ik bezocht: Thailand, Vietnam, Laos, Cambodja en Maleisië. Stuk voor stuk bijzondere landen met bijzondere mensen.

Tijdens mijn reis heb ik een reisverslag geschreven. In een ontspannen sfeer heb ik geschreven wat ik ervaren heb. Juiste spelling en stijl was niet mijn doel, ik was tenslotte op vakantie. Toch wil ik de verhalen heel graag delen.

http://nl.blurb.com/bookstore/invited/4700581/4d2d80345037f48bcb313f9d2e8de29a073e1189

Advertenties

Gebonjour

Vandaag zat ik weer voor het eerst op de fiets in de Nederlandse polders, na twee weken in Frankrijk gekoerst te hebben. Op de bicyclette, zoals mijn vriendinnen en ik dit vervoersmiddel graag noemen. Net als makiage in plaats van make-up. Soort van onszelf ophemelen, maar dat terzijde.

Vanuit huis vertrok ik, compleet uitgerust met mijn wielerbenodigdheden. Schoenen vastgeklikt in mijn pedalen, hartslagmeter aan en vol gas richting de polder. Na een aantal kilometer kom ik mijn eerste wielergenoot tegemoet. En daar besefte ik dat ik Frankrijk mis.
Zonder na te denken groet ik mijn tegenligger met: “Bonjour.” en ik steek mijn hand op. Al blijft dat tijdens het fietsen bij een paar vingers de lucht in steken vanaf het stuur.

Geen reactie.

Op dat moment snakte ik naar Frankrijk. Maar ik fietste verder, alsof de weg naar Sprundel de Alpe d’Huez was en bij 15 km op mijn teller was ik ‘boven’. Bij 23 km stond ik boven op de Col de Rousset. Om precies te zijn ter hoogte van Zundert. Wat een beleving! En wat een verslaving.

Mijn wit-groene tweewieler is mijn nieuwe maat. Ik heb een hobby! Dit heb ik sinds groep 7 al niet meer gezegd schat ik. Demarreren vind ik sinds kort een prachtig woord. Net als chasse patate en iemand eruit fietsen. Wat een vaktaal, heerlijk.

Naast de pittoreske dorpjes, de bergen, de lavendelvelden en de waanzinnige uitzichten, geeft fietsen in Frankrijk een fantastisch gevoel door het gebonjour. In de positieve zin van het woord, het groeten. Iedere fietser, ongeacht afkomst en ervaring, moedigt aan en groet elkaar met ‘bonjour’.
Bonjour, een handje van het stuur of een knikje met het hoofd. Kunnen we in onze polders en denkbeeldige bergen dit gebaar doorvoeren? Ik begin.

Brochure

Vluchtig kwam hij binnenlopen. “Eh hello? Do you have a brochure of the hotel?” Correct stond ik hem te woord. Heerlijk vind ik het om Engels te spreken. Maar op deze gast moest ik me concentreren, hij praatte snel en met een plattelands accent. Wat een enthousiasme had deze man, vol lof over Breda, de prachtige binnenstad, de vriendelijke mensen en de ontspannen sfeer. Maar zelf kwam hij ver van ontspannen over, hij kwam met een ander doel.

Diezelfde ochtend had hij bijna 600 km gereden. Vanuit Calne, ten oosten van Bristol. Een dorp gelegen in het ceremonieel graafschap Wiltshire. Ceremonieel doordat de vertegenwoordiger door de vorst aan het graafschap is toegewezen. Onze vorst was ook getuige van een ceremonie deze week. Net als deze onbekende meneer, hij creëerde zijn eigen ceremonie vanuit Calne naar Breda. Op gevoel kwam hij om te bidden in de Grote Kerk, om te steunen. Kippenvel bezorgde het me.

De haast, alsof hij het moest doen. Het enige wat hij kan doen, respect tonen.
Hij nam een kaartje mee en zou terugkomen. Langer dan drie uur.